Macho (Fogoso LI)

Vloraque ingeslapen en Pepper langdurig geblesseerd, ineens kon ik niet meer rijden. En dat wil ik toch nog wel graag een aantal jaren doen. Dus toch maar weer op zoek gegaan. En die zoektocht leverde Macho (stamboeknaam: Fogoso LI) op, een PRE ruin uit 2007. 

Voor hij bij ons kwam was hij al zo'n 1,5 jaar in Nederland. Toen hij eenmaal hier was bleek hij toch wel meer trauma en fysieke dingen te hebben dan bij aankoop gedacht, dus daar gaan we eerst mee aan de slag. Hij krijgt alle tijd om tot zichzelf te komen en wordt behandeld aan zijn SI en scheve bekken. We longeren en werken wat aan de hand, beide kent hij nog niet zo dus we beginnen helemaal bij het begin. En gaan rustig aan alles opbouwen. De droom is natuurlijk om naast lekker samen trainen en buiten/bosritjes ook Working Equitation wedstrijden te gaan rijden. We gaan zien of/wanneer dat lukt!

Op het moment dat ik dit schrijf is Macho een half jaar hier. Hij is inmiddels een paar keer behandeld en zijn bekken staat inmiddels een stuk beter, waardoor zijn rug ook minder hol wordt. Ook zijn SI gaat vooruit. Daardoor kan er in het werk met hem ook wat meer. Ik heb ervoor gekozen om hem voorlopig even niet te rijden, maar aan de longe en aan de hand te werken aan het sterker maken van zijn rug en achterhand. Daarvoor moesten we eerst elkaar beter leren kennen en dat is inmiddels aardig het geval. Hij heeft aan de longe geleerd niet met kop en kont omhoog en weggedrukte rug te lopen, maar kan inmiddels hele stukken in stap en draf mooi gedragen lopen. En aan de hand zit er in ieder geval een stuur op nu. 
We zijn inwendig bezig, want zijn darmen blijken ook aardig overhoop te liggen, wat zich o.a. uit in veel jeuk (nog net geen zomereczeem) aan zijn manenkam, een hele dikke buik en wat mestwater.
En ook op mentaal vlak hebben we nog een weg te gaan. Hij had zich voorheen behoorlijk afgesloten, en nu hij zich weer durft te laten zien, blijkt hij een mengelmoes te zijn van nog een beetje stoere hengst (hij is pas laat gecastreerd), ontzettend lief maar toch ook onzeker. Smalle doorgangen waar iets engs staat (volgens hem dan, het was gewoon een speciekuip) durft hij niet doorheen. En ook de trailer is nog een ding (ook smal natuurlijk). We hebben dus nog wat te doen saampjes